Maszyna do stabilizacji gruntu

Stabilizacja gruntu - po co, czym, jak i za ile?

Niekiedy grunt ma słabe parametry mechaniczne i tym samym nie jest w stanie przyjąć obciążeń generowanych przez projektowany budynek. W takiej sytuacji należy go wzmocnić. Istnieją różne metody stabilizacji gruntu. Dowiedz się jakie są sposoby, które wiążąc cząsteczki gruntu przygotowują podłoże pod budowę.

Stabilizacja gruntu - co to jest?

Stabilizacja gruntu in-situ to proces technologiczny, który polega na rozdrobnieniu oraz wymieszaniu gruntu rodzimego bądź nawiezionego (m.in. podczas wykonywania nasypów) z materiałem stabilizującym (cement, wapno lub hydrauliczne spoiwa drogowe HSD) z zachowaniem wilgotności optymalnej szkieletu gruntowego. Maszyny do stabilizacji gruntu to recyklery samobieżne bądź doczepne stabilizatory gruntu. Inną metodą stabilizacji jest wykonanie mieszanki grunt-spoiwo w węzłach stacjonarnych. Gotową mieszankę przewozi się na plac budowy, gdzie następuje jej wbudowanie.

Stabilizacja gruntu cementem

Stabilizacja gruntu cementem to proces, który polega na wymieszaniu gruntu z zaczynem cementowym. Ziarna frakcji piaskowej oraz pyłowej zostają związane i tworzą razem z cementem szkielet nośny. Cząstki gruntowe, które nie są związane cementem o frakcji iłowej i pyłowej, są amortyzatorem dla sił zewnętrznych i oddziałują na stabilizację. Najlepsze grunty do stabilizacji cementem to grunty posiadające cechy zbliżone do cech mieszanek optymalnych, a więc takie, w których skład granulometryczny ziaren i cząsteczek gruntu odpowiada poszczególnym proporcjom.

Ilość cementu, który wykorzystuje się do stabilizacji gruntu, zależy od uziarnienia gruntu, składu, a także wymagań. Cement zwiększa spójność gruntu, a jednocześnie zmniejsza nasiąkliwość oraz plastyczność.

Wyróżnia się pięć podstawowych typów cementu do stabilizacji gruntu:

  • cement portlandzki (CEM I),
  • cement portlandzki wieloskładnikowy (CEM II),
  • cement hutniczy (CEM III),
  • cement pucolanowy (CEM IV),
  • cement wieloskładnikowy (CEM V).

Należy również zapoznać się z klasami cementu, które charakteryzują wytrzymałość zapraw normowych:

  • 32,5 (wytrzymałość próbek po 28 dniach: 32,5–52,5 MPa),
  • 42,5 (wytrzymałość próbek po 28 dniach: 42,5–62,5 MPa),
  • 52,5 (wytrzymałość próbek po 28 dniach: >52,5 MPa).

Cement dodatkowo dzieli się na tempo przyrastania wytrzymałości, a więc: N – z normalną wytrzymałością wczesną oraz R – wysoka wytrzymałość wczesna. Wspomnieć musimy równie o oznaczeniach literowych, które określają rodzaj i ilość dodatku znajdującego się w cemencie: A – 6-20%, B – 21-35%; S – żużel wielkopiecowy, V – popiół lotny krzemionkowy, W – popiół lotny wapniowy, D – pył krzemionkowy, P – pucolana naturalna, Q – pucolana wypalana, L – wapień.

Zazwyczaj do stabilizacji stosuje się CEM II, ponieważ ma odpowiednią cenę do otrzymywanych efektów względem wytrzymałości.

Stabilizacja gruntu wapnem

Stabilizację gruntu z wykorzystaniem wapna przeważnie wykonuje się przy gruntów spoistych i bardzo spoistych (iły). Jeżeli występuje grunt, którego wilgotność znacznie przekracza wartość wilgotności optymalnej, to wykorzystuje się wapno palone. Do gruntów średniospoistych sprawdzi się wapno sucho gaszone, a do małospoistych wapno hydrauliczne. Stabilizacji gruntu cementem nie wykonuje się w gruntach humusowych i torfów.

W kontakcie z wodą, wapno palone spontanicznie hydratyzuje i tworzy wodorotlenek wapnia. Wytwarzane ciepło podczas tej reakcji natychmiast osusza wilgotną glebę. Dodatkowo wapno rozpuszcza cząstki gliny i tworzy cement pucolanowy, łącząc wapń z tlenkami krzemu i glinu obecnymi w gruntach gliniastych. Dodanie określonej ilości wapna do gruntów nadających się do stabilizacji wapnem pozwala ulepszyć właściwości gruntu, tzn. poprawić wydajność poddanych obróbce wapnem podbudów. W konsekwencji otrzymuje się mocniejsze, bardziej sztywne oraz stabilne (w zakresie objętości) poddane obróbce wapnem podłoża, dolne warstwy nośne bądź warstwy podstawowe.

Stabilizacja gruntu – etapy przygotowania podłoża

Proces stabilizacji gruntu rozpoczyna się od nawilżenia go do zakładanej wilgotności optymalnej. W kolejnym etapie rozsypuje się materiał stabilizujący (wapno) w określonej ilości. Następnie dochodzi do głównego mieszania na miejscu przy zastosowaniu stabilizatora gruntu. Od momentu rozłożenia spoiwa na gruncie stabilizowanym do ostatecznego zakończenia mieszania oraz zagęszczania czas nie może przekroczyć 3-godzin. Zdarza się, że występują grunty o zbyt wysokiej wilgotności. W takiej sytuacji należy grunt przesuszyć poprzez przesypywanie oraz mieszanie. Po zakończeniu mieszania następuje faza zagęszczenia, a także profilowania gruntu do zakładanych rzędnych wysokościowych. Tak powstałą stabilizację trzeba pielęgnować przez minimum siedem dni.

Stabilizacja gruntu – komu warto zlecić?

Stabilizację gruntu wykorzystuje się w budownictwie ziemnym do wzmocnienia słabonośnego podłoża gruntowego, wzmocnienia gruntu przy budowie nasypów oraz w budownictwie drogowym do wykonywania dolnych warstw podbudów nawierzchni drogowych. Stabilizację gruntu wato zlecić firmie zajmującej się robotami ziemnymi i usługami z zakresu ulepszania podłoża. Usługi rozsypywania oraz mieszania wykonujemy wykorzystując niezawodne stabilizatory gruntu. Prace świadczymy na terenie całego kraju.

Interesuje Cię stabilizacja gruntu? Sprawdź naszą ofertę robót ziemnych, a w przypadku pytań zapraszamy do 

kontaktu

Masz pytania?

Zadzwoń teraz

+48 502 164 725

…lub napisz:

biuro@szczucki.pl

Napisz do nas

Wiadomość zosała wysłana.